Heima. Bíð eftir að vinnudegi systur minnar ljúki og hún banki á dyrnar mínar til að borða með mér. Mótaðar kjötbollurnar bíða hráar á diski við hliðina á eldavélinni. Ég stoppaði í búð á leiðinni heim og keypti brakandi ferskt salat. Sit og hlusta á draum Henrýs og bíð. Kettlingurinn berst við faldinn á bleika kjólnum sem ég er í. Rauðvínið í glasinu mínu er eilítið of þurrt en það er þó altjént aðeins miðvikudagur svo það er ekki ástæða til að gera of miklar kröfur.

Yfirborðskennt samtal sem ég átti um daginn varð til þess ég rifjaði upp löngu liðna atburði og las gamlar bloggfærslur. Og tók enn einn hugsanarúntinn þar sem ég spurði mig hversvegna ég væri að þessu. Þó aðeins til að komast að sömu niðurstöðu og í síðustu skiptin, af því bara. Og ég kími þegar ég rifja það upp að einu sinni skipti það mig ó svo miklu máli að geta réttlætt gerðirnar. Að geta afsakað þær.

Ég hef verið stressuð og kvíðin síðustu daga en í gær ákvað ég að taka áhættuna á því að valda vonbrigðum. Og mér líður betur. Nógu vel reyndar til að taka eftir því að mér líður yfirhöfuð betur, ekki aðeins hvað afmarkaða hluta tilverunnar varðar. Í gær sat ég heima með köttunum mínum og áttaði mig á því að á síðasta ári hefur mér áskotnast margt afskaplega gott. Ekki síst vinátta og ástir góðs fólks. Og að einhverju leyti hef ég fundið aftur trúna á sjálfa mig.

Í dag er ég þakklát fyrir allt það góða sem mér hefur áskotnast. Og tussuvæmin.

Í gær, þar sem ég stóð fyrir utan Melabúðina og skorðaði innkaupapoka í hjólakörfuna mína, kom geitungur fljúgandi og beit mig aftan í hálsinn. Í dag klæjar mig eins og aldrei fyrr og það er deginum ljósara að næsta þegar eitt þessarra kvikinda villist inn í íbúðina mína mun ég ekki aumka mig yfir hann og bjarga út eins og ég geri stundum heldur sitja glottandi á meðan ninjakettirnir mínir murka úr honum líftóruna.

Eftir að hafa hjólað vönkuð heim eftir árásina eldaði ég ítalskar kjötbollur í þykkri heimagerðri kúrbíts-basilikutómatsósu handa systrunum mínum. Ég hafði fyrir því að leggja brauðmola í bleyti í mjólk og láta síga hægt og rólega af þeim áður en ég blandaði þeim út í hakkblönduna. Ég er ekki frá því að það hafi gert gæfumuninn, bollurnar urðu dásamlega stökkar að utan en héldust mjúkar og safaríkar að innan. Við sátum við borðið og andvörpuðum í kór yfir því að leyfa.

Eftir matinn horfðum við á Forgetting Sarah Marshall. Ég bjóst ekki við miklu en myndin reyndist hafa töluvert kjöt á beinunum og ég skemmti mér ágætlega yfir henni. Ég er þó ekki viss um að áhorfið hafi fært mig neitt nær því að öðlast meiri trú á mannkyninu.

Ef þið smellið hér getið þið hlustað á mig tala um eftirlætisbækur í Samfélaginu í nærmynd á Rás 1 í gær.

Menningarnótt sökkaði soldið. Eins og vanalega. Bærinn var fullur af fullu fólki sem allt beið spennt, eftirvæntingarfullt, eftir að eitthvað stórkostlegt gerðist. Lyktina af væntanlegu antíklímaxi lagði um bæinn.

Og mín persónulega dagskrá tók endi fyrr en ég hafði hugsað mér vegna fyrirséðra atburða. Eins og vanalega fór ég því heim eftir flugeldasýninguna að sofa. Og svaf ágætlega. Ólíkt Sölku Völku verður mér nefnilega alltaf sífellt minna við brugðið.

Í gær gerði ég mest lítið. Ég kúrði í sófanum og horfði á þátt eftir þátt eftir þátt af Trailer Park Boys. Naut nærveru. Drakk tvö glös af góðu rauðvíni. Pantaði pitsu. Lá í löngu baði.

Þessa viku ætla ég hinsvegar að helga ritgerðarangistinni. Og ef til vill nokkrum kveðjukossum.

Í nótt dreymdi mig hóp af litlum sætum gömlum konum. Í kápum með slæður, grátt ömmuhár og handtöskur. Þær umkringdu mig og yfirbuguðu, gripu í hendurnar á mér og réðust græðgislega á fingur mína. Fljótlega höfðu þær náð að bíta nokkra þeirra af.

Ég vaknaði öskrandi en neitaði að ræða hvað það var sem mig hafði dreymt því að þegar ég vakna af martröðum óttast ég fátt meir en að það að nefna óvættinn upphátt gæði hann holdi.

Þegar ég gekk Hverfisgötuna heim í gær sá ég fyrstu norðurljós vetrarins. Þau dönsuðu daufgræn á himninum í örskamma stund og ég benti vini mínum sem aldrei hafði áður séð svona lagað hvert hann ætti að horfa.

Mér finnst það alltaf afskaplega notalegt þegar það fer að skyggja aftur á haustin. Einhverra hluta vegna finnst mér alltaf eins og við það falli heimurinn aftur í samt lag.

Þarna sjáið þið, bloggfall mitt er mér jafnvel þungbærara en ykkur.

Búist er við bloggfalli næstu tvær til þrjár vikur eða þar til sumarfríi er lokið, Hornstrandirnar hafa verið gengnar og brúðkaup ársins sótt á Akureyri.

Í gærkvöldi kom Sigga í heimsókn og við horfðum á No country for Old men og tróðum í okkur mörgum kílóum af poppkorni og nammi. Í dag skokkaði ég út á Gróttu og til baka. Ég fór í Kolaportið og keypti mér tvenn skópör á 510 krónur. Þar keypti ég einnig nýjar kartöflur sem ég ætla að sjóða mér á morgun. Ég hitti Siggu og Kiddý og við sleiktum ís á Ingólfstorgi. Við fórum á Organ markaðinn þar sem ég hitti frumkvöðlapíuna Beddu og keypti mér flapperkjól úr grænu kínaefni með svörtu kögri. Ég skoðaði melónutré og hlustaði á Puccini systur. Ég safnaði freknum og heyrði af ketti sem heitir Vinur. Svo er ég búin að skrifa smá og ætla að skrifa aðeins meira í kvöld.

Ég held að ungfrú Egilsstaðir heiti Ísafold. Mér finnst það eiga ágætlega við hana. Hún er skemmtilegur karakter. Þegar hún borðar eða leikur að tuskumús urrar hún eins og ljón. Mér finnst það afskaplega krúttulegt.

Í dag hef ég leyft vinkonum mínum að horfa á kettlingana sofa á skrifborðinu mínu í gegnum webcam. Og allt í einu áttaði ég mig á því að mögulega hef ég verið að misskilja eitthvað í öll þessi ár sem Michelle, Sandrah og Janine hafa árangurslaust í gegnum tölvupóst reynt að bjóða mér að horfa á young hot pussies on webcam...

Þessu óskylt langar mig svo að vita hvort þið þekkið eða hafið á takteinum íslenska þýðingu á DIY/Do it yourself hugmyndafræðinni?

Ég er svosem ekkert hissa á því að Tinna hafi viljað borða þær með súkkulaðisósu. Ég var alveg á nippinu með að hlaupa út í 10-11 að kaupa íssósu á meðan ég tók þessar myndir...

Smellið á myndina til að komast yfir uppskriftina!

Í nótt dreymdi mig að ég væri stödd í JS. Var að versla með mömmu. Ég keypti mér hvítt rúnnstykki, kroppaði innan úr því og stakk Lindubuffi í holuna. Svo gæddi ég mér á góðgætinu. Síðan ég vaknaði hef ég svo verið að velta því fyrir mér hvort þetta sé kannski góð hugmynd og hvort ég eigi að prófa?

Það hlaupa tveir litlir kettlingar um stofuna mína, elta hvora aðra og gamnislást. Það er voðalega sætt.

Suma daga er ég meðvitaðri en aðra um það að ég á virkilega góða vini. Það gleður mig.

Bananasafi er skrýtinn drykkur.

Ég myndi gefa mikið fyrir það núna að geta ormagangast til Parísar og fengið mér þynnkucrepe hjá pönnukökumanninum við Les Halles. Ég myndi velja marron suisse og kókosmjöl.

Líf mitt er ekki bara eintómt meistararitgerðarpuð. Síðustu helgi heimsótti ég Urði og Ragnar á Akureyri og sá fína húsið þeirra. Katla kom með mér í ævintýraferðina og við fórum norður um Kjöl með SBA rútu. Við fengum gott veður og það var virkilega gaman að sjá stórbrotið landslag; jökla, ár, vötn, fjöll og endalaust grjót. Fyrir norðan höfðum við það svo eins og blómi í eggi, borðuðum góðan mat, drukkum bjór og kokteila, héngum í sólinni, skoðuðum Akureyri, heimsóttum menningarstofnanir, lásum teiknimyndasögur og tjilluðum. Það var virkilega gott að geta eytt smá tíma með Urði, ég er búin að sakna hennar. Ég kom svo heim með litla kisu sem ég veit ekki enn hvað heitir. Hún er hinsvegar megasæt.

Síðasta þriðjudag var svo hið hefðbundna bíókvöld með Kiddý og Siggu. Og það brást ekki að fram reiddi Kiddý gómsætan mat, kókossveppalamb með girnilegu meðlæti. Svo horfðum við á Ashes to Ashes sem er eitrið okkar þessar vikurnar. Mér finnst þessir þættir fáránlega góðir enda eru þetta sæfæskotnir lögguþættir sem ganga öðrum þræði út á að stæla og hæða alla lögguþættina sem ég hafði gaman af þegar ég var lítil.

Í fyrradag voru Vera og Haffi síðan svo sæt að hringja í mig og bjóða mér að koma og hjálpa til við að torga nýveiddum laxi úr eystri Rangá. Hjalti ljósmyndari veiddi ferlíkið og hér má sjá mynd af veiðimanninum með nýveiddan laxinn (ok, þetta er ekki akkúrat sá lax en hann var veiddur i sömu ferð og það dugir mér!). Laxinn var gómsætur, grillaður með mangóchutney og borinn fram ásamt heimabökuðu nanbrauði, salati, bökuðum kartöflum og bernaissósu auk frábærs félagsskapar. Í eftirrétt töfraði Vera svo fram eplapæ og ís. Nafnlausa kisan kom með og skemmti Helenu litlu og dáðist að risastóra fiskabúrinu hans Haffa. Hún er ótrúlega brött litla skinnið og ófeimin við tilveruna.

Skriftirnar ganga sæmilega. Mikið vildi ég samt að ég ætti tæki til að stöðva tímann.